Pedra, pedriña
Pedra, pedriña,
ben redondiña.
Tirulirulá,
tiruliruliña.
Pedra, pedriña,
ben redondiña.
Tirulirulá,
tiruliruliña.
Sentados no chan en círculo as nenas e nenos participantes con cadansúa pedriña diante, pásanlle esta ao compañeiro ou compañeira da dereita ao tempo que se di o recitado. A continuación, seguindo o mesmo ritmo, cadaquén pasa a que acaban de deixarlle diante e así sucesivamente. É un xogo de colaboración moi divertido.
Veiga, Paco “O libro dos xogos…”
Polo mar abaixo vai unha formiga cunha man na testa outra na barriga. M. Barrio – J. casal y Lois: “Cancionero…”. Polo mar abaixo vai... Ler máis
¡E víndeo ver! ¡E víndeo ver! O vello Entroido que está teso e doido ó pé do carballo, sentado nun tallo ¡sen ter que facer! ¡E... Ler máis
“Padrenuestro”, aí vén o “maestro”, santificado, co pau levantado. ¡Aparta, “rapás”, que vén “arrabeado”! Amelia de Saiar (máis…) Ler máis
– Decodín, decodán, delavera, veraván. Dende o pazo ata a cociña ¿cantos dedos tes enriba? – Catro. – Se dixeses cinco nin perdías nin gañabas, nin... Ler máis
Didín do charramusquín, alza, rabo de cuco, cando o rei por aquí pasou todas as aves convidou menos unha que deixou. Ler máis
– Unha, dúas, tres e…? – Catro. – Tíralle do rabo ó gato! Mini e Mero Ler máis
– Deus cho pague, que é miolo. – Dixo a vella polo bolo. Dise para agradecer algún pequeno favor, pero de... Ler máis
Chin, chon, caravillón. Dito para acompañar o abaneo da randeeira. Meninheira, de Pontevedra Ler máis
Aceiteira, vinagreira, chas con ras, dar sen dar, dar sen falar, dar un belisquiño no cu e botar a escapar. Rosa Fernández Carrera, de Tomiño (máis…) Ler máis
Deixa unha resposta