Pedra, pedriña
Pedra, pedriña,
ben redondiña.
Tirulirulá,
tiruliruliña.
Pedra, pedriña,
ben redondiña.
Tirulirulá,
tiruliruliña.
Sentados no chan en círculo as nenas e nenos participantes con cadansúa pedriña diante, pásanlle esta ao compañeiro ou compañeira da dereita ao tempo que se di o recitado. A continuación, seguindo o mesmo ritmo, cadaquén pasa a que acaban de deixarlle diante e así sucesivamente. É un xogo de colaboración moi divertido.
Veiga, Paco “O libro dos xogos…”
Serra, serra, miña “cansela”, ti polo mar e eu pola terra. Dous rapaces/as están sentados/as no chan, un fronte ó outro... Ler máis
Febreiriño corzo, cos seus vinte e oito, se dura máis catro, non queda can nin gato, nin rato dentro do burato. Esther, de Ourense ... Ler máis
Pinto, pinto, gagarabinto, teño unha vaca de vinte e cinco. Teño un boi que sabe arar; tamén sabe trompicar; dar a volta ben redonda esa nena que se esconda. Sabela Gil. ... Ler máis
Come e come ben e ponte gordo e se te chaman fai o xordo. Teodoro, do Valadouro (máis…) Ler máis
– Pun, pun. – ¿Quen vai? – Pedro Gurgullo. – ¿Que vén catar? – Cebada para o burro. – ¿Canta quere? – Cen fanegas. – Aí... Ler máis
Este é o dedo meniño, este é o seu sobriño, este é o pai de todos, este é o furabolos e este, o... Ler máis
Queres que che faga a boaventura? A boaventura que Deus che ha de dar, se che pica a mosca terás que rascar. O adulto... Ler máis
Sortelliña, pequeniña, a de ouro e a de prata onde o rei repartía a nata, no horto de María Inés, corre “tu”, que che toca a vez. M.... Ler máis
– Teño fame! – Tes fame? Traba no cu e comes carne. Ler máis
Deixa unha resposta