Este neniño que teño no colo (varias versións)
Este neniño que teño no colo
é dun amor que lle chaman Vitorio.
“Dios” que mo deu que mo leve logo,
por non andar co neniño no colo.
Este arrolo, que ten múltiples variantes, reflicte a terrible situación de miseria en que se atopaba boa parte do campesiñado galego en tempos pasados. A nai chega a pedir co seu canto que morra o seu propio fillo por non ter con que mantelo.
Jesús Vizcaíno da Terra Chá
Este neno que teño no colo
é dun amor que lle chaman Manolo.
Deus que mo deu que mo críe logo
“pra” non andar cun entrenque no colo.
Rico Verea, Manuel: “Tantarantán…”
Este neniño que teño no colo
é dun amor que lle chaman Manolo.
Este neniño que teño nos brazos
é dun amor que lle chaman Pancracio.
M. Barrio
Este meniño que teño no colo
chámase Amaro, Benito e Antonio.
M. Barrio – V. Risco: “Etnografía…”
Este neniño que teño no colo
chámanlle Pepe, Domingo e Antonio.
“Dios” que mo deu que mo volva levar
para non ter arrolín que arrolar.
Taboada
1 Comentario
Esta meniña que teño no colo,
Non é miña que é de San Antonio.
Esta meniña é deste lugar,
Deus que ma deu, que ma deixe criar.