“Dúrmete”, meu neniño,
“dúrmete”, meu meniño,
que aí vén o cocón
a levar os nenos
que non dormen, non.
Blanco, Domingo: “A poesía popular…”
Ler máis
Xabón xirigato,
xabón xarelo,
¡déixate de xoldas, xabón!
¿Escorregaches, Simón?
Recítase mentres os/as pícaros/as lavan as mans cun xabón esvaradío.
Eva e Manolo, do... Ler máis
Arre ru, meu meniño.
Arre ru, meu rapaz.
Arre ru, meu meniño,
ben arruladiño vas.
Rico Verea, Manuel: “Tantarantán…”
Ler máis
Trispilistrás, trispilistriñas,
o que non come non ten barriguiña.
Trispilistrás, trispilistrolas,
o que non come non ten barrigola.
Mentres recita, o adulto acaricia... Ler máis
Té,
chocolate,
café,
para San Xosé,
que está maliño dun pé.
A función do dito é acariñar o/a meniño/a a quen se lle di:... Ler máis
E, neniño, e,
zapato no pé.
Sardiña salgada
“pró” noso Xosé.
Rico Verea, Manuel: “Tantarantán…”
Ler máis
Este é o minín, minín,
este é o menón, menón,
este, o máis grande de todos,
este é o furabolos
e este, o... Ler máis
Orella pendella,
vai á leña,
se non vés de hora,
durmirás fóra
cos canciños
da túa dona.
M. Barrio – Revista Nós: “Arquivo…”
Ler máis
Toca a corneta,
toca o berimbao,
o neno bonito
ten o cu de pau.
M. Barrio – M. Fernández Costas:: “Juegos…
Ler máis
A serriña serra,
ti polo mar
e eu pola terra.
Ler máis
Deixa unha resposta