Vídeos

Molliña, molliña

Molliña, molliña,
na túa cariña.
Mollón, mollón,
no teu carón.

Cóllense as mans do neno ou da nena e, con elas, acaríñanse alternativamente as súas fazulas e as nosas, moi suavemente ata que en “carón” se dá un golpe máis forte.
O golpe final, se o damos na nosa cara, tamén se pode completar baleirando as bochechas inchadas de aire. “Molliña” dise con “o” aberto pois é un diminutivo de “molle”, que é variante de “mol”.

Anxos, do Rosal

Pedro Chosco (varias versións)

Novo

Aí vén Pedro Chosco
por baixo da porta
“dicíndolle” ás nenas
que pousen a roca.
Tamén vén Antón
e dilles que non,
que fíen as nenas
para o seu camisón.

Anxo, de Santiago de Compostela

Novo

Ai, o meu meniño pequeno.
Ai, heino de mandar á escola.
Ai, heille de comprar un “trompo”,
ai, e mais unhas castañolas.
Pedriño chosco,
xa podes marchar,
e déixame as nenas,
que queren fiar.

Anxo, de Santiago de Compostela

(máis…)

Une, done (Varias versións)

Une, dole,
tele, candele,
somane, badal,
chinchín,
corropín,
conta ben,
que son dez.

Perrello, de Gaioso – Outeiro de Rei

One, dole,
trele, candole
semana, badana
quinquin,
currispin,
casquez,
que van dez.

Roche, das Pontes de García Rodríguez


Uno, dile, tele,
candele, capele,
caballo, cigarro,
zamarra, zamarrón,
conta ben,
que van dez.

José


Une, done,
tene, catone,
madame, pimpín,
carrapín, carrapés,
conta ben,
que son “des”.

O adulto vaille collendo os dedos ó/á neno/a, primeiro os dunha man e despois os da outra. Existen multitude de variantes.

A nosa memoria- Marín


Uni, doni,
tene, cotene,
badana,
chinchín,
carrampín,
carrampés,
conta ben
que son “des”.

Unha, dola
tela, candola,
chinchín,
carrampín,
carrampés,
conta ben
que van
dez.

Uno, dolar,
tela, catola,
sumano,
paghano,
cachapín,
cachapés,
conta ben
que son dez.

Su do Couto – Coristanco


Unha,
dola,
tela,
candola,
quinta semana,
sexta mangana,
pirulín,
pirulés,
conta ben
que son “des”.

Xoán Doldán e María Varela, de Esmoris – Cabana de Bergantiños


Uni, doni,
teni, coteni,
“fagheni”, chinchín,
carroupín, carroupés,
conta ben
que son “des”.

Meninheira, de Pontevedra


Une, done,
tene, cotene,
badane, xoane,
chinchín, carrumpín,
carrumpés
e con este
fan “des”.

Sabela Gil

Rabo de boi (varias versións)

Rabo de boi,
rabo de besta,
dixo meu pai
que estaba nesta.

Unha persoa garda, ás escondidas, un obxecto pequeno (pedra, caramelo…) nunha das súas mans e ofrece a outra persoa as dúas mans pechadas e separadas boca abaixo para que adiviñe onde está o obxecto. Estoutra persoa vai sinalando alternativamente as dúas mans seguindo o ritmo do recitado. Ó rematar este, a persoa que escondía o obxecto debe abrir a man sinalada nese momento. Se nela está o obxecto o/a que atinou queda con el.

(máis…)

Pico, pico, mazarico (varias versións)

Pico, pico, mazarico,
¿quen che deu tan longo “pico”?
Deumo Deus e San Santiago
para picar o pan no agro
e piquei e repiquei,
cen milliños encontrei
e boteinos a moer
e os ratiños a comer
e agarrei un polo rabo
e boteino naquel cabo
e tamén agarrei outro
e boteino naquel souto
e vin de moita “prisa”
tocando a miña gaitiña
pero víronme os ladróns
e roubáronme os calzóns

M. Barrio – N. Rielo: “Escolma…

(máis…)

Serra comadre (varias versións)

Serra, comadre,
serra, compadre,
na serreiriña do señor abade.
Ti coa lima
e eu coa serra
gañaremos cartiños coma terra.

Cóllese o bebé dos braciños, sentado fronte a un como semellando o feito de agarraren entre dous unha serra de man ó tempo que se lle soben e baixan as pernas para removelo suavemente. Vaise cantando poñendo énfase no final.

Lanuxos, de Bedús – Friol

(máis…)

Puño puñete (varias versións)

– Puñín, puñín.
– Puñín, puñín.
– ¿Quen está dentro?
– Xan do Convento.
– ¿Quen está fóra?
– Xan da Gaiola.
– O que “se” ría, paga a corriola.

Xógase cun neno/a ou entre dous nenos/as. Cando se di “Puñín, puñín”, cada un pon un puño pechado enriba da mesa, un enriba do outro, e vólvese repetir. Entón fica unha pía de catro puños pechados, un enriba do outro. Isto faise sempre serios, sen rir. Despois de rematar as preguntas e respostas, desfaise a pía de puños e cada un comeza a xirar unha man sobre a outra cos puños pechados coma se fose unha hélice ou un muíño. Sempre se debe de manter a seriedade, ollando cada un cara ós ollos do outro. Trátase de gañar o xogo non rindo. O primeiro que ría, perde o xogo.

Fesguello, de Foz

(máis…)