Para aloumiñar a cara

Molliña, molliña

Novo

Molliña, molliña,
na túa cariña.
Mollón, mollón,
no teu carón.

Cóllense as mans do neno ou da nena e, con elas, acaríñanse alternativamente as súas fazulas e as nosas, moi suavemente ata que en “carón” se dá un golpe máis forte.
O golpe final, se o damos na nosa cara, tamén se pode completar baleirando as bochechas inchadas de aire. “Molliña” dise con “o” aberto pois é un diminutivo de “molle”, que é variante de “mol”.

Anxos, do Rosal

Este queixo queixolán (varias versións)

Novo

Este queixo, queixolán.
Esta boca pide pan.
Este nariz, naricete.
Este ollo, revirete.
Esta testa, testalán.
Turra polo capitán!

Vanse sinalando as partes da cara mencionadas e, finalmente, cando se di “Turra polo capitán!”, túrraselle un pouco polo pelo de encima da testa.

Anxo, de Orro – Noia

(máis…)

Este olliño pimpilín

Logo de Orella pendella

Este olliño pimpilín.
Este olliño pimpilán.
Este nariz narizán.
Esta boca pide pan.
Este queixo non llo dá.
¡Arríncate, cabalán!

Mentres di o recitado, o adulto acaricia as partes do corpo nomeadas facendo círculos co dedo indicador. No último verso fai coma quen que lle arrinca o queixo colléndollo cos dedos indicador e medio e introduce entre eles o seu propio pulgar.

¿Esta leira é túa?


– ¿Esta leira é túa?
– É.
– ¿E esta?
– Tamén.
– Pois… ¡arrinca este marco!

O adulto colle entre os seus dedos indicador e medio as fazulas (leiras) do/a neno/a. Primeiro unha e despois a outra. Cando di “¡arrinca este marco!” fai coma quen que lle arrinca o nariz cos devanditos dedos e introduce entre eles o seu propio pulgar.

A orixe deste dito está ligada á distribución e ó valor tradicionais da propiedade da terra en Galicia.