Blog

Serra, serra, miña “cansela”

Serra, serra, miña “cansela”,
ti polo mar e eu pola terra.

Dous rapaces/as están sentados/as no chan, un fronte ó outro coas pernas estiradas e tocándose cos pés. Agárranse das mans e mentres un se deixa caer para atrás o outro tira por el e viceversa. Márcase o ritmo dunha serra.

Ana de Vilariño (Poio)