Xan, Xaranxán

Xan, Xaranxán

Xan, Xaranxán,
dacabalo do can;
o can era coxo
e tirouno no toxo;
o toxo era bravo
e tirouno no prado;
o prado era frío
e tirouno no río;
o río era doente
e levoullo á xente;
a xente era quente
e levoullo ó cura;
o cura coa risa
mexou na camisa.

M. Barrio – Xesús Rábade Paredes en “Gran Enciclopedia Gallega” voz “arrolo”.

Compáteo

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*


Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que teñas mellor experiencia de usuario. Se continúas navegando considérase a aceptación da nosa política de cookies. Máis información.

ACEPTAR
Aviso de cookies