Este neniño que teño no colo (varias versións)

Ilustración do dito

Este neniño que teño no colo (varias versións)

Este neniño que teño no colo
é dun amor que lle chaman Vitorio.
“Dios” que mo deu que mo leve logo,
por non andar co neniño no colo.

Este arrolo, que ten múltiples variantes, reflicte a terrible situación de miseria en que se atopaba boa parte do campesiñado galego en tempos pasados. A nai chega a pedir co seu canto que morra o seu propio fillo por non ter con que mantelo.

Jesús Vizcaíno da Terra Chá


Este neno que teño no colo
é dun amor que lle chaman Manolo.
Deus que mo deu que mo críe logo
“pra” non andar cun entrenque no colo.

Rico Verea, Manuel: “Tantarantán…”


Este neniño que teño no colo
é dun amor que lle chaman Manolo.

Este neniño que teño nos brazos
é dun amor que lle chaman Pancracio.

M. Barrio


Este meniño que teño no colo
chámase Amaro, Benito e Antonio.

M. Barrio – V. Risco: “Etnografía…”


Este neniño que teño no colo
chámanlle Pepe, Domingo e Antonio.
“Dios” que mo deu que mo volva levar
para non ter arrolín que arrolar.

Taboada

Compáteo

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*


Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que teñas mellor experiencia de usuario. Se continúas navegando considérase a aceptación da nosa política de cookies. Máis información.

ACEPTAR
Aviso de cookies