A tía Marica

A tía Marica

A tía Marica
encima da abada
espelicou
as castañas louradas.

Logo, no pote
de facer o caldo
botounas todas
puñado a puñado.

Botoulle fiúncho
sal e loureiro
e prendeulle lume
a aquel pote de ferro.

Cando ferveron
un pouco a cachón
botounas todas
dentro dun cribón.

Cando estiveron
ben frías e secas
aquelas castañas
que boíñas eran.

Tanto me souberon
tanto me gustaron
que dende aquel día
sempre me recordo
da tía Marica.

Con este recitado ou cantiga lémbrase a preparación das castañas cocidas no tempo do Magosto.

Recollido nos anos 30 por Marcelina Panete en Lavadores – Vigo

Compáteo

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*


Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que teñas mellor experiencia de usuario. Se continúas navegando considérase a aceptación da nosa política de cookies. Máis información.

ACEPTAR
Aviso de cookies